บางครั้ง ฉันก็เหมือนจะเข้าใจโลก เข้าใจความเป็นไป
แต่บางครั้ง ตัวฉันก็เหมือนจะไม่รู้จักอะไรเลย...
บางสิ่งที่อาจมองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้
ก็ไม่ได้หมายความว่า สิ่งนั้น ไม่มีอยู่จริง
หากแต่บางสิ่งที่เรามองเห็น หรือสัมผัสได้
แท้จริงแล้วอาจไม่มีตัวตน ไม่มีอยู่จริง
ตัวฉัน สิ่งรอบตัวฉัน โลก จักรวาล
รวมทั้งสิ่งต่างๆ ที่บังเกิดขึ้น
อาจเป็นที่ที่ถูกสร้างขึ้นมา จากบางสิ่งบางอย่าง
ไม่มีโลกนี้ ไม่มีอะไรเลย
เคยคิดมั้ย จริงๆแล้วอาจมีแค่จิตของเรา
ในยามที่เราอยู่คนเดียว ... สิ่งอื่นๆ อยู่ที่ไหนกัน
คนอื่นๆ มีตัวตนจริงหรือเปล่า
หรือเป็นเพียงแค่ฉากละคร ที่ถูกเล่นและไหลไปตามกระแสแห่งจิต
.
.
ชีวิตเราอาจเหมือนละครฉากหนึ่ง ที่ไม่มีบท
เราค้นหาอะไรบางอย่าง เฝ้ารออะไรบางอย่าง
เรา ดำเนินไปเรื่อยๆ สร้างความคิด สร้างความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลง
ดำเนินอยู่ในวงจรเรื่อยๆ จนบางครั้งลืมที่จะคิดทบทวนถึงจุดหมาย
ว่าแท้จริงแล้ว เราจะไปจบที่ตรงไหน ปณิธานของเราคืออะไร
บ่อยครั้งที่คนเดินออกไปนอกเส้นทาง หลงไปกับวังวน ละเลยสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง
ทิ้งสิ่งสำคัญไป หลอกลวงจิตของตนเอง หาเป้าหมายไม่เจอ
สิ้นหวัง ท้อแท้ หยุดพัก หรือ ล้มลง
เราเปลี่ยนความคิดเพราะสังคมแวดล้อม เปลี่ยนแปลงจุดหมาย
หรือเปลี่ยนแปลง เพราะเผชิญกับประสบการณ์ต่างๆ
พบเจอกับสิ่งต่างๆ ที่ไม่เคยได้เจอมาก่อน เจอกับความหมายที่ซ่อนอยู่
ทำให้เราเข้าใจชีวิต สิ่งรอบกายมากขึ้นว่า ทำไม? เพราะอะไร? อย่างไร?
วันหนึ่งเมื่อจิตเดินทางมาถึงสุดทาง
เราอาจจะไม่พบอะไรเลย มีเพียงแต่ความว่าง
และเมื่อหันหลังกลับไป ก็อาจพบกับความว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
วันนั้นเราอาจจะเข้าใจทั้งหมดว่า ชีวิต คืออะไร?
ทุกวันนี้คนเรา ยึดติด เกินไป กับสิ่งรอบกาย
ตัวเราของเรา คนเป็นของเรา สิ่งของเป็นของเรา
คิดแบบหยาบ และ ผิวเผิน เอาอารมณ์ ความรู้สึก และเหตุผลของตน
มองข้ามความละเอียดอ่อน มองข้ามความหมายที่ซ่อนอยู่ในสรรพสิ่ง
และมองข้าม "ความจริง"
เมื่อเราคิด 1 เราก็ต้องคิด 2 3 4 และ 5 ด้วย
คิดถึงตัวเรา คิดถึงคนอื่น คิดถึงความรู้สึกคนอื่น ...ทุกๆคน
เพราะทุกสิ่งมีชีวิตพร้อมกับเรา และดำเนินไปกับเรา
และเราไม่อาจอยู่ได้ตามลำพังด้วยตัวของเราเอง
.
.
.
เราจะดำเนิน อยู่ในชีวิตอย่างไร ?
ชีวิต จะสอนอะไรแก่เราบ้าง ?
เราจะเก็บเกี่ยวสิ่งที่มีในชีวิตได้แค่ไหน ?
และเราจะเข้าใจสิ่งที่ชีวิตต้องจะสื่อได้มากน้อยเพียงไร ?
ในชีวิต สิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั่นแหละที่เป็นไปไม่ได้
เรียนรู้กับชีวิต แม้ ปลายทางสุดท้ายจะต้องเจอกับความว่างเปล่า
อย่างน้องสิ่งที่เราจะได้ ก็คือ ประสบการณ์แห่งชีวิต ที่จะฝังอยู่ในจิต
และเราจะได้รู้ว่า เราเกิดมีตัวตนมาทำไม?
หรือบางคราว ที่จุดสิ้นสุดอาจไม่ได้พบแค่ความว่างเปล่า อาจพบตัวตนที่มีอยู่จริง...
และสิ่งทุกสิ่ง อาจเป็นความจริง ความว่างเปล่าต่างหากที่ไม่มีอยู่จริง!
...
edit @ 16 Feb 2009 19:47:22 by PouyFai ^ ^